نقاب - درایت از دست رفته

درایت از دست رفته

وقایع دیروز به شدت تکان دهنده بود. چه آن بخشی که گزینش شد و از تلویزیون پخش شد و چه بخشی که باز ناگفته ماند. مهم نبود عابر باشی یا برای تجمع آمده باشی یا هر چیز دیگر، گاز اشک آور و باتوم و اسپری فلفل تنها چیز بود که انتظار تو را می کشید. عصر هم که به تصور آرام شدن خیابان قصد داشتم محل کارم را ترک کنم، تیر اندازی نیروی امنیتی به سمت جمعیت متفرق دو نفر را نقش زمین کرد.

با این همه تصاویر مربوط به کتک خوردن یک بسیجی از معترضان آزرده ام کرد. همان طور که تصاویر متعدد کتک خوردن معترضان و بعضا مردم عادی از نیروهای امنیتی دلم را لرزاند. مخصوصا یک شنبه هفته قبل وقتی همکار و دوستم که دختر ۲۴ ساله ای است، از باتومی که وقت رفتن از محل کار به منزل نوش جان کرده بود، به هم ریخته بود.

فرقی نمی کند کی زده و کی خورده شاید حتی فرقی هم نکند که کی اول شروع به خشونت کرد. مهم این است که همه اینها چه بسیجی، چه معترض، حتی اراذل و اوباش که امروز همه چیز به آنها نسبت داده می شود، فرزندان این مردمند و این صحنه ها تنها حکایت از دو قطبی شدن جامعه و رودرویی مردم دارد. مساله ای که باید با درایت از آن جلوگیری می شد.

هر چند وقتی ادبیات سخیف و ایراد تهمت با استناد به جرم های ثابت نشده به بهانه مناظره وارد عرصه سیاست می شود، بیش از این را نمی توان انتظار داشت. گو این که اینجور ادبیات از چند سال قبل به عرصه سیاست وارد شد.

آن چه که مسلم است، بخشی از عناصر درون نظام با هم اختلاف سلیقه دارند. مساله ای که پیش از این نیز در زمان امام سابقه داشته. با این همه در آن زمان هرگز مساله به رودرویی مردم ایران ختم نشد. چرا که با درایتی درخور مشکلات حل می شد. پر واضح است حفظ وحدت ملی و دوستی مردم فقط با نصیحت و ایراد سخنرانی محقق نمی شود. عملکردها به گونه ای است که یک بخش از جامعه تصور می کند در همه موارد حق با اوست و بخش دیگر تصور می کند، حقش ضایع شده است. بخشی تمام رسانه ها و بلندگوهای کشور را در اختیار دارد و بخشی دیگر به کل بایکوت خبری شده است. بخشی اجازه پیدا می کند با سلام و صلوات تجمع تشکیل دهد. بخشی دیگر باید نگران هزار جور برخورد قهر آمیز در تجمعش باشد. بخشی به صراحت از بالاترین مقامات نظام حمایت می شود، بخش دیگر فقط به کار طولانی کردن صف رای گیری آمده است. مسلم است که این دو تکه کردن جامعه که ناگزیر بخشی را دچار سرخوردگی می کند و احساس می کند، ناخودی است با این کشور و نظام، خشونت را دامن می زند. نمی توان نگران خون بهای بسیجی بود و دلنگرانی از پایمال شدن خون دیگر کشتگان (به ویژه ان گروهی که از ساختمان بسیج مورد هدف قرار گرفتند) نداشت و مردم را به همدلی و وحدت دعوت کرد. این نوع دعوت به همدلی جز تفرقه افکنی و رودرو قرار دادن مردم و ارجح دانستن خون یکی بر دیگری نیست.

کاش حد اقل صدا و سیما در مقابل پخش تصاویر کتک خوردن بسیجی از معترضین، تصاویر کتک خوردن دختران عابر را از نیروهای امنیتی نیز پخش می کرد یا در مقابل به آتش کشیده شدن مسجد، تخریب دانشگاه را نیز به تصویر می کشید. هر چند صدا و سیما مختار است به جانبداری از بخشی از جامعه عمل کند به شرط آن که ملی نباشد یا در جامعه ای زندگی کنیم که اصول دمکراسی اجازه چند صدایی شدن و ایجاد شبکه های دیگر تلویزیونی را به جامعه بدهد. در آن صورت شاید با وجود بلندگوهای متعدد بخشی از خشم جمعی در این رسانه ها انعکاس یافته و از خشونت در مقابل یکدیگر کاسته شود.

هر چند من ترجیح می دادم به جای این همه روزهای پر آشوب و خشن، با رفتاری سنجیده، از این همه تفرقه افکنی جلوگیری می شد. به نظر می رسد، آنقدر درایت برخورد با سلیقه های متنوع کمرنگ شده، که اوضاع را به اینجا کشانده. فراموش نکنیم اختلافی که اکنون وجود دارد میان کسانی است که همگی با تمام باریک بینی های شورای نگهبان پیش از این از سوی آن شورا تایید شده اند. بنایراین مردم به هواداری این افراد به رقابتی پرداختند که پیش از این از سوی شورای نگهبان بسیار تنگ شده بود. با این همه رفتار جانبدارانه هر دو طرف ماجرا را به شدت بر مواضع خود متعصب کرده است تا جایی که این تعصب به خشونت منتهی شده است.

+نوشته شده در یکشنبه سی و یکم خرداد 1388ساعت23:24توسط سهيلا بيگلرخاني |